At The Coro

Last night was the start of Simbang Gabi...at sa coro kami kumanta!



Actually, di na bago sa akin ang pagkanta sa coro. I've sang and have conducted the choir at the coro for a couple of times, mostly during special liturgucal celebrations. What really makes it quite exciting this time is the fact that it'll be the first time that we will be singing in our new home, our permanent location, in the church. Yes, wala na ang mga araw na di kami magkanda-ugaga para lang pagkasyahin ang aming mga katawan sa gawing kanan ng altar ng simbahan...ewan ko ba naman kasi sa naka-isip nito...eh, ang pagkakatanda ko, tinanggal na sa Vatican II ang pag-awit ng mga manganganta at choir sa coro...kung bakit ba naman kasi...tsk,tsk,tsk...

Mixed emotions ang feeling the Youth choir kagabi: may excited, may nahilo dahil sa paikut-ikot na hagdan, at may natakot (I see dead people!)...generally, maganda ang kanta namin...binagayan ang aming bagong uniform...pero, later on that night, we had a small talk with Derps, sabi nya, ayaw nya sa coro kami kumanta...feeling daw nya, nawalan sya ng pamilya...

How sad :(

Kami rin po, para rin kaming nawalan ng pamilya...gone are the days na magi-greet at makaka-kwentuhan mo yung mga lectors, commentators, mother butlers, and eucharistic ministers dun sa sacristy...suddenly we've become isolated...we're one with them in worship but physically and strategically far from them...

Ngayon, naintindihan ko na kung bakit pilit na inalis sa Vatican II ang pagkanta sa coro...



(A shot of the altar taken from the coro)